Καμάκια που σκοτώνουν....

Γεια και χαρά σε όλους σας.... μετά από αρκετές ημέρες απουσίας επιτέλους επέστρεψα και αφού απάντησα σε δικά σας πετυχημένα posts, πήρα την απόφαση να γράψω κι εγώ κάτι...
Από το τίτλο του post καταλαβαίνετε τι περίπου θα ακολουθήσει. Γι' αυτό σας παρυσιάζω δύο ιστορίες που μου συνέβησαν πραγματικά και που σίγουρα θα σας κάνουν να γελάσετε (ειδικά η δεύτερη). Αφορμή του post βέβαια είναι το περιστατικό που συνέβη εχθές.

Ιστορία 1 : "Θα σου ψώνιζα κιόλας"
Λοιπόν, εχθές έπρεπε να πάω σε κάτι εξωτερικές δουλειές του γραφείου και ως συνήθως έκανα και το window shopping μου γιατί έχω και τον γάμο του αδερφού μου να πλησιάζει και όπως και να το κάνουμε όλο και κάτι θα ψωνίσω (ευκαιρία έψαχνα....!). Κοίταζα λοιπόν μια βιτρίνα με παπούτσια. Τώρα που έχει ανοίξει ο καιρός έχουν βάλει όλα τα πέδιλα σε πρώτη θέση και σε ξεμυαλίζουν. Κοίταζα λοιπόν η καλή σου και έκανα και το τσιγαράκι μου ήσυχα ήσυχα ώσπου ξαφνικά έρχεται ένας τύπος δίπλα μου και μου λέει : " Μώρό μου, θες να γνωριστούμε και να σου ψωνίσω κιόλας?". Και μόνο από την φωνή κατάλαβα ότι ο τύπος δεν βλεπότανε. Όταν δε τελείωσε και την ερώτηση του επιβεβαίωσα ότι ήταν παντελώς μαλάκας... Που πας αγοράκι μου να ρίξεις γκόμενα με τέτοια ατάκα???????? Γυρίζω το κεφάλι και απαντώ"ΟΧΙ", πολύ απότομα και κοφτά. " Σιγά ρε κοριτσάκι, θα σου ψώνιζα κιόλας!" απαντάει και συνεχίζει το δρόμο του. Σκέφτομαι ότι πολλοί τρελλοί κυκλοφορούν και δεν έδωσα περισσότερη σημασία στο συμβάν. Συνεχίζω λοιπόν κι εγώ τον δρόμο μου. Δυο τρία τετράγωνα πιο κάτω και στην απέναντι πλευρά του δρόμου καθώς περπατάω αμέριμνη ακούω κάποιον να μιλάει : " Μωρό μου, θες να γνωριστούμε και να σου ψωνίσω κιόλας?" . Παθαίνω πλάκα. Ο τύπος έλεγε τα ίδια ακριβώς λόγια σε μια άλλη κοπελίτσα. Γυρίζω τον κοιτάω και αρχίζω να γελάω υστερικά. Με βλέπει αυτός και παθαίνει αμόκ. Η κοπελίτσα δεν πρόλαβε να απαντήσει. Αυτός άρχισε να απομακρύνεται βιαστικά και η κοπελίτσα με κοιτούσε σαν να ήμουν καμιά βλαμμένη. Σε όλο τον δρόμο μέχρι να γυρίσω στο γραφείο γελούσα. Ήταν τόσο αστείο που τελικά μου έφτιαξε όλη μου την μέρα!!!

Ιστορία 2 : Παραλλαγή σε παλιότερη διαφήμιση της ΤΙΜ
Η ιστορία αυτή συνέβη πριν περίπου 2 με 3 χρόνια. Ακόμα δεν είχα πάρει το αυτοκίνητο μου και ο καλός μου δεν είχε μετακομίσει μόνος του. Οι μετακινήσεις μου λοιπόν γινόντουσαν με ταξί και λεωφορείο. Ένα βράδυ είχα κανονίσει με τον καλό μου να πάω από το πατρικό του και να καθόμασταν εκεί. Οι δικοί του θα λείπανε όποτε θα ήμασταν χαλαρά. Ετοιμάζομαι και ξεκινάω να πάω σπίτι του. Αποφάσισα να πάρω ταξί για να φτάσω πιο γρήγορα και να μην ταλαιπορούμαι βραδιάτικα με λεωφορεία. Μπαίνω στο ταξί και του λέω τον προορισμό μου. Όλη η διαδρομή ήταν μια χαρά. Δεν βρήκαμε καθόλου κίνηση. Φτάνω κοντά στο σπίτι του καλού μου και λέω στον ταξιτζή να με αφήσει στον κεντρικο για να μην τον βάλω να στρίψει στο στενό αφού το σπίτι του καλού μου ήταν 5 μέτρα από τον κεντρικό. Σταματάει, με αφήνει και φεύγει. Περίμενα να περάσω απέναντι όταν λίγο πιο δίπλα μου είδα κάτι πιτσιρικάδες να περιμένουν και αυτοί να περάσουν το δρόμο. Περνάμε μαζί απέναντι και αυτοί ήταν το πολύ ένα μέτρο πιο πίσω μου. Ο δρόμος εκείνη την στιγμή άδειος και ήσυχος. Πετάγεται ο ένας πιτσιρικάς και λέει : " Μπορώ να σου κατεβάσω το παντελόνι και μετά να ζητήσω ότι θέλω?" ( όπως ακριβώς το έλεγε και ο τύπος στην διαφήμιση της ΤΙΜ). Οι κολλητοί του άρχισαν να γελάνε. Δεν κρατήθηκα. Έβαλα κι εγώ τα γέλια μέχρι που δάκρυσα. Σταματάω, γυρνάω και του λέω : " Πετυχημένο". Το παλικάρι είχε γίνει πιο κόκκινο απο παπαρούνα. Κατέβασε το κεφάλι και δεν έβγαλε άχνα. Μέχρι να φτάσω σπίτι του καλού μου άκουγα τους φίλους του που του έκαναν πλάκα. Ήταν ότι πιο πετυχημένο έχω ακούσει. Ακόμα το θυμάμαι και γελάω....

Θα σας αποχαιρετίσω για την ώρα. Να περάσετε ένα όμορφο ΣΚ και να αποφεύγετε τους τρελλούς....

φιλάκια....

Ανιαρή και βαρετή ζωή....

Ξύπνησα το πρωί πάλι αργοπορημένη. Στο μπάνιο είναι άλλος. Χτυπάω επίμονα και φωνάζω ¨Άντε ρε μην αργείς, βιάζομαι.¨Ρούχα να φορέσω δεν έχω βρει από το προηγούμενο βράδυ. Ανοίγω την ντουλάπα και ψάχνω. Γαμώτο, όλα μου φαίνονται βαρετά. Πρέπει να πάω για ψώνια. Βάζω στα γρήγορα ένα τζιν κι ένα μακό μπλουζάκι. Φουλάρι στο λαιμό και αθλητικά. Το αγαπημένο μου ντύσιμο. Αρπάζω την τσάντα και το μπουφάν και τρέχω στο μπάνιο. Παρατάω πάνω στο πλυντήριο την τσάντα και το μπουφάν και ετοιμάζομαι. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού και φεύγω. Τρέχω στο δρόμο να προλάβω το λεωφορείο. Ίσα που το πρόλαβα στην γωνία και ευτυχώς για καλή μου τύχη ο οδηγός μου άνοιξε την τελευταία στιγμή. Φτάνω στην δουλειά. Επικρατεί ως συνήθως πανικός. Φτιάχνω το καφεδάκι μου και ανάβω τσιγάρο. Όλοι γύρω μου μιλάνε και με πρήζουν. Τι κουραστικό! Ξεκινάω να κάνω καμιά δουλειά. Βαριέμαι. Κοιτάζω από το μπαλκόνι του γραφείου και βλέπω καράβια να φεύγουν. Αχ πόσο θα ήθελα να πήγαινα κι εγώ ένα ταξίδι. Οπουδήποτε. Επιστρέφω στα καθήκοντα μου. Η ώρα περνάει χωρίς να το καταλάβω. Τώρα έιναι ώρα να φύγω. Δεν κάθομαι λεπτό παραπάνω. Στο γυρισμό κοιτάζω βιτρίνες. Έχουν αρχίσει και βάζουν τα καλοκαιρινά τώρα πια. Βλέπω το είδωλο μου να αντικατοπτρίζεται στην βιτρίνα ενός μαγαζιού και βάζω τα γέλια. Εγώ φοράω μπουφάν και η κούκλα κοντή καλοκαιρινή φουστίτσα και πέδιλα..... Συνεχίζω το δρόμο μου. Χτυπάει το κινητό. Είναι ο καλός μου. Τι ωραία! Το βράδυ θα βγούμε. Ευτυχώς. Φτάνω στο σπίτι. Τρώω και πέφτω για ύπνο. Τι απολαυστικό που είναι να κοιμάσαι το μεσημέρι. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Σηκώνομαι και χαζεύω τηλεόραση. Δεν έχει τίποτα η ρημάδα. Ετοιμάζομαι για το βράδυ. Πάλι δεν ξέρω τι να φορέσω....! Ανιαρό και βαρετό έχει καταντήσει αυτό το πράγμα με τα ρούχα. Πάλι τζιν φοράω με μπαρετούλες και ένα πουκάμισο. Φεύγω πάλι από το σπίτι. Πάω να βρω τον καλό μου.
Πίνουμε τα ποτάκια μας, ακούμε την μουσικούλα μας και χαλαρώνουμε. Γυρίζω σπίτι και βάζω πυτζάμες. Ξαπλώνω και σκέφτομαι. Τι ανιαρή ζωή. Αύριο πάλι τα ίδια θα κάνω.... Βαρέθηκα! Το πρωί σηκώνομαι και πάω στην δουλειά. ¨΄Εχω να σας κάνω μια ανακοίνωση! Αύριο δεν θα έρθω για δουλειά. Θα πάω ταξίδι. Μην με ψάξετε σε κινητά. Θα είναι κλειστό. Δεν ξέρω πότε θα έρθω. Ότι θέλετε από θέμα δουλειάς ρωτήστε με σήμερα¨. Τηλεφωνώ στον καλό μου. Του εξηγώ τι έκανα. Με ενθαρρύνει. Ευτυχώς. Σήμερα είμαι αλλού. Τώρα πια αισθάνομαι όμορφα. Φυσικά δεν πήγα κανένα ταξίδι αλλά σταμάτησα την δουλειά. Είναι χαζό αλλά ανακουφιστικό. Για λίγο διάστημα δεν θα έχω κανέναν να με πρήζει....

Δεν θα ήταν ωραίο να μπορούσαμε να το κάνουμε ανα πάσα στιγμή???

Ευχούλες....

Φίλοι bloggers,
σας αποχαιρετώ για αυτές τις λίγες ημέρες ξεκούρασης και σας εύχομαι καλό πάσχα και ότι επιθυμείτε...
Αφού πήραμε τα δώρα μας από τα παιδάκια μας, τα δώρα μας από τον νονό και τα δώρα μας από τον καλό μου, μπορώ τώρα πια να ξεκουραστώ κι εγώ....
Να περάσετε πολύ καλά, να φάτε όσο μπορείτε και να το διασκεδάσετε.....
Οι ιστορίες με τα πικάντικα του πασχαλιάτικου τραπεζιού θα ακολουθήσουν...

φιλάκια.......